شاید ...

کولی‌ام من!

2012-01-30T23:28:00.002+01:00

دهم بهمنماه نود

تا سه ساعت دیگه مسافرم. مسافر جایی که روزی خونه‌ام بوده. نگاهمردمانش برام آشناست. شهری که خیابون‌هاش خوب صدای پاهام رو می‌شناسند. و البته اون رودخونه ... الان دو شبه که خوابش رو می‌بینم.
نمی‌دونم تا کی بایدخونه عوض کنم و تا کی هی دلم برای خونه‌های قبلی تنگ بشه.

دخترکان رنگارنگ

2012-01-28T23:50:00.001+01:00

هشتم بهمن‌ماه نود

فردا تعطیله و توی خونه نون ندارم. به زحمت شال و کلاهم روبرمی‌دارم و راهی سوپرمارکتمی‌شم. با دیدن خیابون سفید شده از برف ذوق می‌کنم.امسال به طور عجیبی زمستون بی‌برفی داشتیم و حالا که سفیدی برف رو می‌بینمخوشحالم. برف آروم آروم روی شونه‌هام می‌شینه و من آروم آروم روی سفیدی برف جلو می‌رم. همه‌چیز خوبه و می‌تونم تا جای دورتری برم و نونی رو بخرم که بیشتردوست دارم.

توی مسیر از خیابونی می‌گذارم که محل گذر روسپیان است. فرداآخر هفته است و امشب بی‌شک شب کار. دختران منتظر کنارخیابون. یکی دست‌هاش رو به هم می‌ماله، اون‌یکی سیگاری روشن ‌می‌کنه و این یکی هم به رقصیدن می‌گذراند. این آخری خوبه، هم خودش رو گرممی‌کنه و هم جلب مشتری، و در ذهن من رهگذر هم تصویر زیبای رقص رنگ روی سفیدیبرف رو به جا می‌ذاره.

نونم رو می‌خرم ولی تمایلی به برگشتن ندارم. مغازه‌ها رودید می‌زنم. بازی نور در سفیدی برف حس خوبی داره. عجله‌ی مردم برای فرار از برف همجالبه. کمتر کسی با خودش چتر آورده. معلومه که همه از این برف ناگهانی شوکه شده‌ان.در این میان مرد فروشنده کنار خیابون فریاد می‌زنه: برلین دوستت دارم. نگاهمون درهم گره می‌خوره و من به لبخندی مهمونش می‌کنم.

کم‌کم راهم رو به سمت خونه کج می‌کنم. و باز دخترکان منتظر. از دخترک کم‌سن و سال تا زنی که چین وچروک صورتش رو زیر رنگ قرمز ماتیکش پنهان کرده. همین‌جور که به دخترکان می‌اندیشم ازپشت سرم صدای افتادن چیزی می‌آید. برمی‌گردم و پشت سرم رو نگاه می‌کنم. روی برف یک پاکت سیگار مچاله شده می‌بینم و کمی دورتر گوشه‌ی خیابون زنی سیگار به دست که ازسرما در خودش جمع شده.

ترس از تنهایی!

2011-12-22T22:40:00.001+01:00

اول دی‌ماه نود

لبخند مهربون توبیاس شادم می‌کنه. یه لبخندگرم بی‌دریغ. می‌گه «همه رفتن تعطیلات، امشب توی این ساختمون بزرگ تنهایی...» اول متوجهمنظورش نمی‌شم بعد می‌فهمم منظورش اینه که «نمی‌ترسی؟» می‌گم «نه، مشکلی نیست». لبخند می‌زنه و این لبخندش خیلی خوبه.

تولد خورشید

2011-12-21T22:01:00.001+01:00

چهارشنبه سی‌ام آذرماه نود

تا زمانی که جایی پیدا کنم اتاق چوبی‌ای در یک ساختمان بزرگ قدیمی دارم. مهمونیک خانواده‌ی مذهبی‌ام. صبح‌ها و شب‌ها صدای ناقوس کلیسا توی گوشم آواز سر می‌دهد.درست روبروی پنجره‌ی اتاقم با فاصله‌ی چند متر. یاد استراسبورگ می‌افتم که چقدر ازصدای مداوم کلیسا که از فرسنگ‌ها دورتر شنیده می‌شد شاکی بودم!

امشب برای مهمونی یلدای دانشجوهای ایرانی دعوت شدم. نرفتم، ماندم در خلوتخودم. من و کامپیوترم و اتاق نه‌متری و ناقوس کلیسا!

پانوشت: و از خوبی‌های زندگی یک عالمه عدسی داغ مرا بس.

...

2011-12-21T21:28:00.000+01:00

گناه چشم سیاهتو بود و گردن دلخواه

که من چو آهوی وحشی ز آدمی برمیدم

خونه‌ی جدید سلام

2011-11-30T23:27:00.001+01:00

چهارشنبه نهم آذرماه نود

چشم که باز کردم اتاق سابقم رو ندیدم. عادت می‌کنم، خیلیهم زود عادت می‌کنم، اما هر دفعه فراموش می‌کنم که این را نیز پایانی‌ست.

با هر بار تموم شدن یک‌بار پوست می‌اندازم و با هر پوست انداختن پوست‌کلفت‌ترمی‌شم، و می‌فهمم انداختن پوست کلفت‌تر به مراتبدشوارتر از پوست نازکتر است.

روزهای جدید

2011-11-19T21:54:00.001+01:00

بیست‌وهشتم آبان‌ماه نود

دارم می‌رم. سهسالگی زندگی تو فرانسه همراه می‌شه با خداحافظی و شروعی جدید.

دوست داشتم. هم فرانسه رو و هم این شهر زیبای دوست‌داشتنیرو. شهری با فصلهای واقعی. زمستونی سرد سرد. بهاری زیبای زیبا. تابستونیگرم گرم. و پاییزی رنگی‌رنگی.

اما برلین رو هم دوست دارم. از همون اول دوستش داشتم.خوشحالم که می‌رم و جدی‌تر تجربه‌اش می‌کنم.

این روزها روزهای عجیبین، انگار اتفاق‌هایی جدی در حال رخدادنه. اتفاق‌هایی جدی‌تر از این چیزی که نمود خارجی داره.

سرما هم بدچیزیه !

2011-11-03T23:53:00.002+01:00

دوازدهم آبان‌ماه نود

در حالی که میخچه‌ی کف پایم رو با نیتروژن مایع می‌سوزوند پیش خودم فکر ‌می‌کردمچه خوب که "توی اون دنیا" زمهریر در انتظار من نیست.

تراژِدی این روزهای من

2011-10-27T00:03:00.000+02:00

چهارم آبان‌ماهنود

فین‌فین‌هایبلند و صداهای جورواجوری که به کابوس این روزهام تبدیل شدن... فکر می‌کنم با تحملاین سروصداها دارم یه جورایی به تزکیه می‌رسم.

فقط یک ماه دیگه میهمان این شهر و کشورم

2011-10-16T23:10:00.002+02:00

بیست‌وچهارم مهرماه نود

عوض کردن شهر و کشور کار راحتینیست اما خوشحالم که اتفاق می‌افته.

حافظ امروز من

2011-09-26T23:12:00.000+02:00

چهارم مهر نود

کنون که می‌دمداز بوستان نسیم بهشت

من و شراب فرحبخش و یار حورسرشت

منِ دیوانه

2011-09-25T00:14:00.018+02:00

دوم مهر نود

همه‌ی آدم‌ها حرف‌های مگویی دارند. من هم یکی از این آدم‌ها. نمی‌نویسم، نمی‌گویم، حتی گاهی بر خودم هم بی‌اعتماد می‌شوم و سعی می‌کنم از خودم مخفی‌شان دارم. و چه بیهوده.

بر حضور برخی از این مگوها خوب آگاهم و بعضی را هم فرستاده‌ام به گوشه کنار ذهنم، به تبعید. گاهی، مثلن امشب، همه یا حداقل تعداد زیادی ازشان هجوم می‌آورند و به مرز دیوانگی می‌رساننم. می‌دانم درمان ندارد. خیابانی بی‌انتها می‌خواهم و شاید بسته‌ای سیگار.

چه تمنای محالی، خنده‌ام می‌گیرد...

2011-09-19T00:09:00.012+02:00

بیست‌وهشتم شهریور نود

دلم یه بغل می‌خواد که من رو محکم بگیره و من زار زار گریه کنم.

بهتر از این نمی‌شد خوش‌احوالم کند

2011-09-18T22:31:00.003+02:00

بیست‌وهفتم شهریور نود

جرج می‌گه: به قول ماری تو شماره شانس ما هستی!

2011-09-08T21:48:00.004+02:00

هفدهم شهریورماه نود

با روستایی‌ها غذا می‌خورم ، شادی می‌کنم و خوب زندگی می‌کنم. می‌خوام از این روزهای مزرعه بنویسم اما وقتی به کامپیوترم می‌رسم خسته‌تر از اینم که چیزی یادداشت کنم.

بِسان لالایی، بِسان صدای لودر

2011-09-04T19:19:00.004+02:00

سیزدهم شهریورماه نود

این نوشته‌ی مهدی را دوست داشتم.

دوم شهریور؟

2011-08-25T00:12:00.002+02:00

نه به دیروز تعلق داری نه به امروز و نه به آینده. مکان و زمانی که پریشان احوالند و تویی که در صفحه‌های خاطراتت گم شده‌ای.

پانوشتی بر بیست‌وهفتم مرداد (که نانوشته ماند)

2011-08-23T23:20:00.004+02:00

یکم شهریورماه نود

سال‌هایی که می‌‌گذرند و روزهایی که به تنهایی جشن می‌گیرم.

2011-08-20T21:20:00.001+02:00

بیست‌ونهم مردادماه نود

زخم جنگی که باید از چشم دیگران پنهانش کرد؟

2011-08-19T19:50:00.014+02:00

بیست‌وهشتم مردادماه نود

من هنوز همون دختر ترسوی عاشقم.

2011-08-14T21:50:00.011+02:00

یکی از روزهای مرداد نود

بگذرید روزهای نخواستنی...

2011-05-29T23:13:00.000+02:00

هشتم خردادماه نود

خواب خوب معجزه‌ای است که دیگر کمتر اتفاق می‌افتد.

2011-05-14T00:08:00.002+02:00

دهم اردیبهشت‌ماه هشتادونه

هنوز به اون قدرت نرسیدم که سانسور رو تو زندگیم حذف کنم. ترسم بیشتر از اون لحظاتیه که خودم رو برای خودم سانسور می‌کنم.

2011-05-13T23:43:00.005+02:00

نهم اردیبهشت‌ماه هشتادونه

پنجره رو باز کردم تا هوای اتاق عوض شه، لامپ رو هم خاموش کردم تا پشه‌ها نیان تو. حالا روی صفحه‌ی کامپیوترم پر از پشه و حشره‌های جورواجوره ...

چی بگم، کاش می‌شد یه چند روزی بی‌اینکه به بوی اتاق فکر کنم می‌تونستم هر کاری که دوست دارم بکنم. البته بوی اتاق مشکل اصلی نیست چون کسی جز خودم پا به این اتاق نمی‌ذاره. مسئله منم که نباید با بوی گند از در این اتاق بیرون برم.

تعجب داره!

2011-05-13T21:39:00.012+02:00

نهم اردیبهشت‌ماه هشتادونه

نگهبان ساختمون اومده بوده کلید جدید آپارتمان رو به دومینیک* بده که دومینیک با لحن شوخش گفته: همچنان مجرد؟! و نگهبان جواب داده: نیمه‌مجرد. در ادامه توضیح داده: من مرد یک زن نیستم. دومینیک هم با همون لحنش گفته: خوب چه خوب، پس می‌تونی یه شب هم با من باشی، صبح صبحونه که خوردیم هر کی می‌ره سر زندگیش، نگهبان که من حدس می‌زنم تعجب کرده باشه، گفته: نه دومینیک، با تو نه!

حالا دومینیک عصبانیه و می‌گه: نمی‌دونم چرا همون موقع بهش نگفتم ولی حتمن زنگ می‌زنم و بهش می‌گم که من می‌دونم چون فلج هستم نخواسته با من باشه!

*یکی از همسایه‌ها که سیزده سال پیش طی یک حادثه از کمر به پایین فلج شده و روی ویلچر حرکت می‌کنه.

دگردیسی

2011-05-02T23:45:00.001+02:00

دوازدهم اردیبهشت ماه نود

دارم کم کم زنده می شم و نفس کشیدن رو از سر می گیرم.

جشن تکلیفت بود آن شب

2011-05-02T00:13:00.019+02:00

دوازدهم اردیبهشت ماه نود

باد اومد از اون بادهای کویری، درخت سی ساله سنوبر شکست

شیشه ها فرو ریخت و گلدون های لب حوض هم

نگاهم به در بود

صدای ماشین

و تو که عق می زدی

در باز شد

پا به دنیای مردانه گذاشته بودی انگار

بوی گند عرق

بوی درد زندگی

می لرزیدی

شاید از ترس

...

2011-03-24T20:31:00.007+01:00

چهارم فروردین نود

دلم تنگه پرتقال من

عیدمون مبارک

2011-03-21T00:42:00.000+01:00

یکم فروردین نود

ای باد از آن باده نسیمی به من آور

کان بوی شفابخش بود دفع خمارم

2011-03-13T00:44:00.002+01:00

بیست و یکم اسفند هشتادونه

چون سر آمد دولت شب‌های وصل

بگذرد ایام هجران نیز هم

زندگی اینقدرها هم بد نیست!

2010-12-02T23:22:00.013+01:00

یازدهم آذرماه هشتادونه

صبح رو با یک جواب منفی گنده شروع کردم و پیش خودم گفتم خدا رحم کنه تا شب. تمام روز رو از این اداره به اون اداره مشغول کاغذبازی بودم. به نظرم هر روز مردم فرانسه به دو دسته تقسیم می‌شن: عده دوم که پشت میزها به ارباب‌رجوع‌‌ها پاسخ می‌دن و عده‌ی اول هم همون ارباب‌رجوع‌های بدبختن. البته کلن اوضاع هر دو دسته به گونه‌ای ترحم‌برانگیزه. امروز من در بین این بیچاره‌های دسته اولی به غروب رسید.

غروب خسته و کوفته سوار تراموا می‌رفتم خونه که یادم اومد لبم خشکیده و مدام ازش خون می‌یاد این بود که گفتم یه سر برم لوازم آرایشی و بهداشتی فروشی. خانوم فروشنده همین که کارت خریدم رو وارد دستگاه کرد گفت تبریک می‌گم شما یه هدیه برنده شدین. می‌تونین هر کدوم از محصولات مغازه رو که دوست دارین انتخاب کنین. چشم‌هام برقی زدن و گفتم یعنی هرچی که دوست دارم. گفت هرچی که دوست دارین. یه نگاهی به مغازه انداختم، ناخوداگاه نگاهم به سمت عطرها چرخید، به خودم گفتم حالا گفت هر چی دوست داری ولی تو که نباید صاف بری این سمتی. توی همین تردیدها پرسیدم مطمئنین؟ خانوم فروشنده لبخندی زد و گفت البته، و انگار که ذهنم رو خونده باشه گفت می‌تونین عطر انتخاب کنین، چون هم گرون‌تره هم جذاب‌تر.

مدت‌ها بود که چشمم دنبال دو تا از عطرهای این مغازه بود. اولی اینقدر محشر و البته گرون بود که اصلن به خریدنش فکر نمی‌کردم، تنها هر بار که می‌دیدمش نگاه پر از احترامی بهش می‌انداختم. دومی رو البته تصمیم داشتم بخرم، یعنی خریدنش رو در برنامه‌های طولانی‌مدت زندگی جا داده بودم.

عطر دومی رو برداشتم، بو کشیدم و مثل همیشه گفتم بذار پولدار بشم حتمن پس‌انداز می‌کنم و می‌یام می‌خرمت، و عطر اولی رو بااحترام و ادب فراوان به خانوم فروشنده دادم تا برام بسته‌بندی کنه.

2010-11-30T01:10:00.006+01:00

ای که انگشت نمایی به کرم در همه شهر

وه که در کار غریبان عجبت اهمالیست

بازارچه‌ی نوئل

2010-11-29T23:27:00.014+01:00

هشتم آذرماه هشتادونه

از اواخر ماه نوامبر تزیینات نوئل رنگ و بوی شهر رو عوض می‌کنند. با وجود باد و سرما، خیابون‌ها پر از آدم‌هایی می‌شه که از خرید سال نو لذت می‌برند. یکی از برنامه‌های جالب این دوره برپایی بازارچه و درخت نوئل در یکی از میدون‌های اصلی شهره، و البته یه مسابقه پنهان بین شهرهای مختلف در زیباسازی بیشتر شهر.

استراسبورگ به پایتخت نوئل معروفه و معمولن بزرگترین درخت رو تو فرانسه برپا می‌کنه. می‌شه گفت یکی از سرگرمی‌های مردم اینجا ثبت و حفظ این افتخاره. امسال شروع جشن همراه شد با بارش زیبا و طولانی برف، طوری که بازارچه‌ی نوئل درست همزمان با اولین برف زمستانی افتتاح شد.در روشنایی لامپ‌های نوئل ذرات برف با زیبایی رقصان رقصان بر زمین نشستند و شهر رو سفید کردند. و زمستون در بین جشن و سرور مردم به شهر سلام بلندی گفت.

راستی اگه این جذابیت‌ها نبود مردم چه جوری می‌تونستن زمستون طولانی و سرد اینجا رو تحمل کنن؟

عروسی

2010-11-25T00:03:00.029+01:00

چهارم آذرماه هشتادونه

وقتی به عروسی دعوت شدم خیلی تردید داشتم که برم. خصوصن که باید بلیط قطار می‌گرفتم و می‌رفتم یه شهر دیگه. به دوستم زنگ زدم و گفتم نمی‌تونم بیام، خیلی ناراحت شد ولی با این‌وجود گفت درکت می‌کنم، اشکال نداره. تازه خیالم راحت شده بود که آقای داماد زنگ زد و گفت ببین ما جای انتخاب برای تو نذاشتیم، باید بیایی.

اسم عروسی که می‌یاد قبل از هر چیز عروسی در لباس سفید و دامادی کراوات‌زده رو مجسم می‌کنیم نه عروس و دامادی در لباس کوه و دشت با کوله‌پشتی به دوش، ولی من چه خوش‌شانس بودم که با دومی همراه شدم. علاوه بر عروس و داماد مهمون‌هایی یکی از اون‌یکی راحت‌تر .

برنامه در کلبه‌ای جنگلی بین کوه‌های آلپ برگزار شد. ساعت دوازده‌ظهر رسیدیم. نهار رو که مهمون‌ها با خودشون آورده بودند بیرون کلبه روی نیمکت‌های چوبی خوردیم. طبق عادت فرانسوی‌ها، نهار دو‌ سه ساعتی طول کشید. بعد از غذا هم همین‌جور دوستان دور هم نوشیدند و گپ‌زدند و با وجود سردی هوا همچنان تا تاریکی هوا از جای خودشون تکون نخوردند.

هوا که تاریک شد همین قصه داخل کلبه و دور روشنایی شومینه ادامه پیدا کرد تا موقع شام. شام رو ما آماده کرده بودیم (خانواده‌ی عروس‌خانوم، شامل من و عروس‌خانوم). کوکوی سیب‌زمینی، کتلت، کشک بادمجون، و مقادیری برنج له‌شده که اگه خودمون بودیم عمرن اگه می‌خوردیم.

دوستان فرانسوی باشوق و ذوق خوردند و کلی هم به‌به و چه‌چه کردند. در ضمن آخر شام آقای داماد من رو صدا زد، دستم رو گرفت و رو به مهمون‌ها از شام عروسی خوبی!!! که تهیه کرده بودم تشکر کرد و مهمون‌ها شروع کردند به هورا کشیدن و کف‌زدن.

درحالی که مراسم نوشیدن و گپ‌زدن بعد شام ادامه داشت از کلبه زدم بیرون. آسمون رو برای اولین بار توی اروپا پر از ستاره می‌دیدم، آسمونی عین آسمون کویری کرمان. باد وحشتناک سردی می‌وزید و موسیقی عجیبی بین درختای جنگلی به راه انداخته بود. حقیقتن همه‌ی عروسی یه طرف این تجربه‌ی عجیب توی جنگل یه طرف. پیش خودم گفتم چه خوب که من حق انتخاب نداشتم و به اجبار به این سفر اومدم.

حرف راست

2010-11-24T22:36:00.003+01:00

سوم آذرماه هشتادونه

- پسرم کتابت رو بیار تا با هم یه خورده صرف فعل کار کنیم.

- نه مامان بزرگ، اگه سر کلاس خیلی بدونم بچه‌ها تو مدرسه باهام بازی نمی‌کنن.

از نگاه من

2010-11-20T00:42:00.010+01:00

بیست‌ونهم آبان‌ماه ماه هشتادونه

وقتی می خوام درمورد زندگی فرانسوی‌‌ها بنویسم مدام شک می‌کنم، به هر حال اینجا من خیلی خیلی تازه‌واردم، البته اگه سال‌های بیشتری هم اینجا می‌بودم بازم نوشتن درمورد مردمی این‌همه بیگانه با خودم سخت می‌بود.

ولی سعی می‌کنم نوشتن در این باب رو شروع کنم، حداقل از نگاه خودم و در نقش یک بیننده.

صدای آسانسور

2010-11-07T22:56:00.033+01:00

شانزدهم آبان‌ماه هشتادونه

گذشته توی ذهنم شکل عجیبی داره، گاهی مرز بین واقعیت و تخیل از بین می‌ره، اینه که مطمئن نیستم کجای ماجرا واقعن اتفاق افتاده و کدوم قسمتش ساخته‌ی ذهن خودمه.

تازه چراغ رو خاموش کرده بودم و می‌خواستم بخوابم که توی خواب و بیداری صدای آسانسور اومد. همون صدای قیژ قیژی که احساس ناامنی عجیبی بهم می‌ده. سعی کردم بهش فکر نکنم و آروم بخوابم. ولی با باز شدن درب آسانسور و صدای پا هراسم پررنگ‌تر شد. فشار سنگینی رو روی قفسه سینه‌ام احساس کردم. مرگ رو در یک قدمی می‌دیدم. دست‌ و پا زدم و خواستم فریاد بزنم اما بدنم یاری نکرد. تنهایی و بی‌پناهی رو عمیقن لمس می‌کردم. شاید اگر کسی صدای بریده بریده‌ام رو می‌شنید دستی می‌رسوند، شاید داستان می‌تونست شکل دیگه‌ای داشته باشه، شاید...

فکر که می‌کنم می‌بینم انگار گذشته‌ی خیلی دوریه که با الانم هیچ نسبتی پیدا نمی‌کنه، شاید تمامش تخیلی بی‌اساس باشه که هر روز چند دقیقه مهمونم می‌شه.

مزرعه

2010-11-06T23:09:00.009+01:00

پانزدهم آبان‌ماه هشتادونه

دستانش تند و تند بین بوته‌های توتون بالا و پایین می‌روند، باد سرد پاییزی گونه‌هایش را سرخ کرده و بدن ظریف زنانه‌اش گویی هم‌آهنگ با حرکت ماشین بین بوته‌ها می‌رقصد. شاید اولین روز با دیدن بدن ورزیده پسرکان سیاه‌پوست به خود لرزیده بود اما امروز دستان سفیدش هم‌آوا با دستان سیاه آنها بالا و پایین می‌روند. صدای موتور ماشین، باد پاییزی‌ای که بین بوته‌ها می‌پیچد و اندامی که خواهش درو می‌کند.

2010-11-05T00:19:00.003+01:00

چهاردهم آبان ماه هشتادونه

چو عاشق می‌شدم گفتم که بردم گوهر مقصود

ندانستم که این دریا چه موج خون فشان دارد

دزد بی‌تربیت

2010-09-05T22:53:00.012+02:00

چهاردهم شهریور هشتادونه

ای کسی که به خودت اجازه دادی دوچرخه من رو بدزدی امیدوارم به حق همین روزهای اول ماه سپتامبر، آخر سال تحصیلی در حالی که داری می ری یکی از امتحانات 8 واحده رو بدی توی راه دانشکده تایر جلوی دوچرخه که ظاهرن خیلی سالمه ولی من می‌دونم چقدر پاره پوره است پنچر شه و به امتحانت نرسی و به همین خاطر امسال معدلت زیر 10 بشه و مردود شی، در ضمن برو خدا رو شکر کن که نگفتم امیدوارم توی بیابون پنچر شه و دزدهای بیابونی بیان بیچاره‌ات کنن و بعدش گرگ‌ها بیان تیکه پاره‌ات کنن. آخه آدم بی‌تربیت تو چه جوری تونستی دوچرخه نازنین من رو بلند کنی؟

شادی نابهنگام

2010-08-29T17:39:00.002+02:00

ششم شهرویور هشتادونه

تلفن زنگ زد و دوستی باانرژی و شوق بسیار تولدم رو تبریک گفت. یه لحظه تعجب کردم و پیش خودم گفتم حالا کو تا پونزده مهر که یادم اومد تولد شناسنامه‌ایم امروزه. آخ که این شادی نابهنگام چقدر بهم چسپید.

چرا نگفتمش به دیگرگونه خوشبختم؟

2010-08-19T02:26:00.043+02:00

بیست‌وهشتم مردادماه هشتادونه

اون روزا همین که می‌دونست با بهناز همخونه هستیم، بی‌آنکه دیده باشدش، همیشه سراغش رو می‌گرفت. یه روز که عید دیدنی رفته بودیم خونه‌اش، حال بهناز رو پرسید. گفتم بهناز داره برا درس از ایران می‌ره. لبخند بامزه‌ای رو لبانش نقش بست، این دستش رو پشت اون دستش کوبید و گفت: ای ووی، بی‌شوهر؟!... این شد که چند ماه بعد وقتی خواستم خبر رفتن خودم رو بهش بدم نمی‌دونستم باید به چه زبونی بگم، که خوشبختانه قبل از من محسن بهش گفت.

برای خداحافظی رفتم پیشش. مینا این‌ورش نشست، محسن اون‌ورش و من جلوش. مامان یه خورده اون‌ورتر، مثل همیشه آروم، به دیوار تکیه داد. منتظر توصیه‌های نهایی بودم که یه دستش رو گذاشت روی پام و با دست دیگه‌اش به مامان اشاره کرد و گفت: « به حرف‌های این گوش نده، دختر منه ولی می‌گم به حرفاش گوش نده، این میگه مهدیه شوهر می‌خواد چیکار ولی من می‌گم شوهر خوبه ... » در ادامه لبخندی زد، انگشتش رو آورد جلوی بینی‌اش (به علامت اینکه کسی نشنوه) و گفت: باکی نیس، شوهر کن، شوهر خوبه.

ننجان برای همیشه از بین ما رفت و هیچ‌وقت اون‌جوری که دوست داشت خوشبختی منو ندید ...

2010-08-05T01:36:00.001+02:00

چهاردهم مرداد هشتادونه

بارون

باز هم بارون

و خنکای نیمه شب تابستون

درمان کجا

2010-08-02T23:32:00.006+02:00

دوازدهم مردادماه هشتادونه

وقتی به خیلی چیزها بی‌اعتقاد شده باشی، وقتی نخواهی برای رسیدن به یه خواسته به خدای فرضی باج بدی، وقتی با عصیان وجودت درگیر باشی اون وقت چه سلاحی می‌تونی اختیار کنی؟

عجب

2010-07-29T10:56:00.024+02:00

هفتم مردادماه هشتادونه

آخر این ماه قرارداد خونه‌ام تموم می‌شه و نمی‌خوام تمدیدش کنم ، اینه که دنبال یه جای جدیدم. یه آگهی اجاره‌ی خونه دیدم، جای خیلی خوب شهر، که قیمتش هم مناسب بود. سریع شماره صاحبخونه رو گرفتم و قرار گذاشتم خونه رو ببینم.

صاحبخونه که خانم مسنی بود همه جا رو با حوصله نشونم داد و کلی از تمیز و نو بودن وسایل خونه، امکانات و شرایط محله تعریف کرد. در آخر با آرامش گفت تنها مسئله اینکه اینجا حموم نداره. منظورش رو متوجه نشدم، از نگاهم تعجب و سوالم رو فهمید و در پاسخ با همون آرامش گفت: نگران نباش، پسر جوونی که قبلن اینجا بود مشکلی نداشت، حتمن می‌تونی تو دانشگاه، استخر، یا این ور و اون ور یه دوش پیدا کنی!!!

برگشتم

2010-07-26T20:16:00.010+02:00

چهارم مردادماه هشتادونه

اومده بودم دیداری تازه کنم، ولی قبل اینکه بفهمم ایرانم با تلفن‌های جرج مجبور شدم برگردم. از بی‌ملاحظه‌گی این استاد در تعجب بودم، یعنی نمی‌شد یه خورده تحمل کنه تا من هم یه استراحتی کنم.

نرسیده راهی خونه‌ی جرج شدم و تازه فهمیدم دلیل این تلفن‌زدن‌ها چی بوده. حال ماری خوب نیست و تو این چند روزی که من نبودم دو تا عمل سخت داشته. دیدن ماری روی تخت بیمارستان، بی‌رمق و بیمار، اذیتم کرد.

امیدوارم مثل همیشه این روزهای سخت رو تحمل کنه و دوباره خوب و خندان مشغول آب دادن به گلدون‌ها ببینمش.

شادمانی

2010-06-02T23:12:00.008+02:00

سیزدهم خردادماه هشتادونه

اینجا (فرانسه) وقتی آدما نگاهشون تو هم گره می‌خوره به هم سلام می‌دن، ولو اینکه همدیگه رو نشناسن.

امروز از خوشحالی، گاه بیگاه، به جای سلام می‌گفتم خداحافظ.

کمی کلودل

2010-05-21T01:41:00.007+02:00

سی‌ویکم اردیبهشت‌ماه هشتادونه

فیلم کمی کلودل رو نگاه می‌کردیم. لحظه‌ای که پدر کمی از دنیا رفت یکی از دوستان (دختر) گفت: آخرین مرد مهم زندگیش هم رفت، دیگه زندگیش نابود شد.

باغ گل

2010-05-12T02:00:00.007+02:00

بیست‌ودوم اردیبهشت ماه هشتادونه

جرج برای کار تحقیقاتی به مسافرت رفته، ماری هم تصمیم گرفته در این مدت توی آسایشگاه استراحت کنه و از من خواستن در نبود‌شان از خونه‌ی پر از گل و گیاه‌شان مراقبت کنم. سه هفته قبل از رفتن یه کتاب آشنایی با گل‌ها از ماری هدیه گرفتم. جرج هم از یک هفته قبل از سفر یکی یکی گل‌ها رو معرفی کرد و از حساسیت‌هاشون برایم گفت. مثلن اینکه این گل آب زیاد دوست نداره، اون یکی گرما دوست نداره، این یکی آب دوست داره ولی چون زیر شیرونیه آب بارون بهش نمی رسه به همین خاطر باید مدام آبیاری شه،اونها که توی زیرزمین هستن توجه خاص می‌خوان چون تازه جوونه زدن و اونهایی که طبقه‌ی بالا هستن گل‌های زمستونن و دمای محیطی‌شون باید پایین باشه ... . در ضمن صبح، قبل از پرواز هواپیما، جرج تلفن زد و باز همه رو تکرار کرد و در آخر گفت «می‌دونم دختر باهوشی هستی و خوب از عهده‌ی این‌کار برمی‌آیی!»

حالا من موندم و یه عالمه گل که اصلن یادم نمی‌یاد کدوم چی دوست داره و کدوم چی دوست نداره ...

دیروز من

2010-05-03T02:02:00.013+02:00

دوازدهم فروردین هشتادونه

تاریخ جهان را نمی‌نویسم، قتل‌عام ترک‌ها و یهودی‌ها و ... را نمی‌نویسم، تنها خودم را می‌نویسم. رنج خودم را می‌گویم. و امروز، به مناسبت روز معلم، خودی را می‌نویسم که نمی‌تواند رنج مدرسه را فراموش کند، رنج عمیقی که هیچ تسلایی برایش نیست.

آسایشگاه

2010-04-26T21:12:00.018+02:00

ششم اردیبهشت‌ماه هشتادونه

بین درختان پر از حیوانات جنگلیه. گاه و بی‌گاه آهویی، خرگوشی از وسط جاده می‌گذره. اطراف جاده هنوز اثراتی از برف زمستانی دیده می‌شه. جرج و ماری آروم جلو نشستن و از مسائل مختلف جنگل صحبت می‌کنن. جرج نقطه‌ای بالای کوه بین درختان جنگلی رو نشون می‌ده و می‌گه اون خونه‌ی سفید رو می‌بینی، می‌ریم اونجا.

مکانی مجهز برای بیماران قلبی - تنفسی. بیماران می‌تونن هر مقداری که می‌خوان اینجا بمونن و از هوای تمیز کوهستان، مناظر زیبا و خدمات کامل خونه استفاده کنن. از ماشین پیاده می‌شیم. هوای عجیبیه. یادم نمی‌یاد این هوا رو تو هیچ‌کدوم از کوهنوردی‌ها تجربه کرده باشم. حیوانات جنگلی با آرامش اطراف ساختمان حرکت می‌کنن. ترس معنایی نداره. حتی ترس از مرگ هم بی‌معناست.

پرواز

2010-04-19T23:28:00.003+02:00

سی‌ویکم فروردین هشتادونه

آتش‌فشان مهلت نداد.

باز هم سفر

2010-04-03T13:08:00.017+02:00

چهاردهم فروردین هشتادونه

حق دارم الان گیج بزنم. حدود ده روز پیش نامه‌ای داشتم به زبان آلمانی. بعد از کلی بالا و پایین کردن فهمیدم که باید تا یک ماه بعد تاریخ نامه برلین باشم. وقتی تو اروپا حرف سفر می‌شه یعنی خالی کردن جیب به معنای واقعی. تنها راهی که می‌شه سفر ارزون قیمت‌تر داشت برنامه ریزی از حداقل سه ماه قبل از حرکته. اینه که منم شروع کردم به برنامه‌ریزی کردن.

بعد چند روز این ور اون ور کردن تازه به این فکر افتادم ببینم تاریخ نامه کی بوده!!! یک هو انگار که پتکی به سرم کوبیده باشن فهمیدم یک هفته بیشتر وقت ندارم. خلاصه نشستم پای اینترنت به دست و پا زدن. مشکل اصلی اینه که این هفته تعطیلات عید پاکه و بلیط معمولی هم گیر نمی‌یاد چه رسد به بلیط ارزون قیمت.

فقط بگم الان روزی صد بار رحمت می‌فرستم به اتوبوس‌های سیر و سفر که با صد تا منت تازه سوارشون نمی‌شدیم و قطارهای رجا که کلی لطف می‌کردیم سالی یک‌بار بلیط شش هزارتومنی‌شون رو می‌خریدیم.

بهار

2010-03-25T00:40:00.010+01:00

پنجم فروردین هشتادونه

با پر شدن دوباره‌ی کافه‌ها آمدن بهار را بهتر حس می‌کنی. خوشحالی رو می‌تونی به خوبی تو چهره‌ی فرانسوی‌ها ببینی.

راستی این دوستان عزیز که تو بهار و تابستون حداقل سه چهار ساعت رو توی کافه به حرف زدن می‌گذرونند تو زمستون با این همه وقت اضافه چه می‌کنند؟

2010-03-12T22:09:00.005+01:00

بیست‌ویکم اسفندماه هشتادوهشت

کم‌کم دارم به عینک جدیدم خو می‌کنم.

2010-02-24T03:40:00.009+01:00

پنجم اسفندماه هشتادوهشت

کم‌کم یاد می‌گیری به هیچ چیز دل نبندی، نسبت به هیچ چیز هیجان‌زده نشی، همه چیز رو گذرا و کم‌اهمیت ببینی، ...

زند‌ه‌گی آروم آروم به سمت مرده‌گی پیش می‌ره.

2010-02-21T03:40:00.002+01:00

باز هم یکم اسفندماه هشتادوهشت

لبریزم از عشق و جنون

ساعت چهار

2010-02-21T03:32:00.004+01:00

یکم اسفندماه هشتادوهشت

یکی از خوشبختی‌های جدیدم اینه که اینجا تا اونجا دو و نیم ساعت فاصله زمانی داره و من مجبور نیستم برای تلفن زدن تا ساعت شش و نیم صبح منتظر بمونم.

زندگی

2010-02-15T01:52:00.001+01:00

بیست‌وششم بهمن‌ماه هشتادوهشت

با آن حباب‌ساز باید حباب ساخت

فرشته‌ی مهربون

2010-02-08T03:18:00.012+01:00

نوزدهم بهمن‌ماه هشتادوهشت

دخترک به پنجره نگاه می‌کنه. انگار توی تاریکی پشت پنجره دنبال فرشته‌ای می‌گرده که هر شب مامان قصه‌اش رو براش تعریف می‌کنه. فرشته‌ی مهربونی که همیشه مراقبشه، چیزای خوب بهش یاد می‌ده و هیچ وقت تنهاش نمی‌ذاره. دخترک پیش خودش فکر می‌کنه پس چرا نیست، چرا نمی‌بینمش؟

دخترک بزرگ شده. دیگه مامان قصه فرشته‌ی مهربون رو تعریف نمی‌کنه، اما دخترک همچنان توی ذهنش با داستان فرشته‌ی مهربون زندگی می‌کنه. بعضی وقتا فکر می‌کنه شاید بهترین دوستش همین فرشته‌ی مهربونیه که از کودکی همیشه بوده، در تنهایی‌ها، در غصه خوردن‌ها همیشه و همیشه حضور داشته و بهش نیرو داده.

عکاسی می‌کنه. کادر دوربین رو می‌چرخونه به اون طرفی که زیباتره. از همه جا و همه چیز عکس می‌گیره. گاهی با خودش فکر می‌کنه هنوز اون کادری رو که می‌خواد پیدا نکرده. انگار مثل روزگار کودکی نگاهش دنبال فرشته‌ی مهربون دوست‌داشتنی‌ای می‌گرده که همیشه بوده و هیچ وقت نبوده.

غمگین به تاریکی پشت پنجره خیره شده. حس تنهایی آزارش می‌ده. به عکساش پناه می‌بره و با اونا به گذشته‌های دور و نزدیک می‌ره. همین جور که یکی یکی نگاه می‌کنه نگاهش روی یک عکس می‌ایسته. اشک تو چشماش جمع می‌شه و با خودش می‌گه چرا هیچ وقت فرشته‌ی به این مهربونی رو نمی‌دیدم؟

علی و مهدیه

2010-02-05T20:15:00.004+01:00

شانزدهم بهمن‌ماه هشتادوهشت

ابرهای تمام عالم برای گریه کردن در دلم باز هم کم‌ند

علی

خوابش آرام

2010-02-05T18:37:00.012+01:00

شانزدهم بهمن‌ماه هشتادوهشت

نگفتی برایم ولی حتمن خیلی سخت است

می‌بینی‌اش که نرم آرمیده

و شیشه‌هایی که دستانت را کوتاه کرده‌اند

از در آغوش گرفتنش

بوسیدنش

و بوئیدنش

می‌گویمت بیدار می‌شود، حتمن بیدار می‌شود

و از خودم می‌پرسم اگر بیدار نشود؟

---

و بیدار نشد

2010-02-03T03:08:00.003+01:00

سیزدهم بهمن‌ماه هشتادوهشت

سردم است

...

چقدر واژه‌ها بی‌معنی‌اند

کلیسا

2010-01-31T02:43:00.008+01:00

یازدهم بهمن‌ماه هشتادوهشت

شنبه‌ها در خونه‌ای دور از مرکز شهر، در فضایی دنج و دوست‌داشتنی، عده‌ای دور هم جمع می‌شوند تا به عبادت بپردازند. همه با هم آواز می‌خوانند، می‌رقصند و با خدایی صحبت می کنند که در همین نزدیکی‌ست. بزرگ است اما در عین حال دوست است و مهربان. لمس‌اش می‌کنی. ناخوداگاه در مقابلش سجده می‌کنی و می‌ستایی‌اش. اشک در چشمانت حلقه می‌زند و دوست داری در آغوشش آرام بگیری.

هر چند که به لحاظ باوری به خدای هیچ‌کدام از ادیان ایمان نیاورده‌ام، اما از این عبادت لذت بردم.

بازی مافیا

2010-01-29T12:34:00.000+01:00

نهم بهمن‌ماه هشتاد و هشت

- پس خدا چی می‌شه؟

: اعتماد می‌کنیم و خدا رو حذف می‌کنیم.

مصلحت‌اندیشی یا دروغ‌گویی یا ...

2010-01-28T16:52:00.000+01:00

هشتم‌بهمن‌ماه هشتادوهشت

- زمانی برای بورس دکتری خارج از کشور از طرف دانشکده‌ی هنرهای زیبا به وزارت علوم معرفی شدم. بعد از گذراندن مراحل به مصاحبه و گزینش رسیدم. روز مصاحبه با ورود به ساختمان وزارت علوم با دیدن جمعیتی از خانم‌های محجبه‌ی چادر پوشیده‌ی روگرفته و آقایان ته‌ریش‌دار سربه‌زیر حیرت‌زده شدم. و در عین سادگی با خودم گفتم « عجب، پس بچه درسخون‌های ما همچنان از قشر مذهبی هستن، چه جالب! ». ناگفته نماند که در اون جمع من با مانتوی سرمه‌ای مثل یک غریبه‌ی از فضا اومده جلوه کردم.

- اینجا (استراسبورگ) بر حسب اتفاق با دانشجوهای بورسیه وزارت علوم آشنا شدم. این دوستان لطف کردند و من رو به مهمانی دعوت کردند. با دیدن جمع دانشجویان - منتخب - باز حیرت‌زده شدم. خانم‌هایی که به زحمت یک روسری رنگی کوچک بر سر داشتند و آقایانی همگی با صورت تیغ‌زده و به چشم خواهر برادری! بسیار خوش‌تیپ. باز با همان سادگی سابق گفتم « یعنی اینا همونایی هستن که اون روز تو وزارت علوم دیدم!!!».

تنها یک عادت

2010-01-26T01:55:00.000+01:00

ششم بهمن‌ماه هشتادوهشت

- خوبه که می‌ری، این‌جوری زندگی روزمره‌مون یه تکونی می‌خوره.

و زن به این فکر می‌کند که « یعنی این همه سال تنها یه عادت بودم؟ جزئی از یه روزمره‌گی؟ »

حافظ امشب من

2010-01-23T23:51:00.001+01:00

سوم بهمن‌ماه هشتادوهشت

زبان خامه ندارد سر بیان فراق

وگرنه شرح دهم با تو داستان فراق